[SF KHR!] May be, I Need You [1869]

posted on 11 May 2012 15:01 by zoar-mu in Fiction
 
Title : May be, I Need You

 

Paring : 1869

Rating : nc-15

Warning : ฟิค HBD ฮิบาริครับ จริงแล้วเฮียแกเกิดวันที่ 5 พฤษภาคมนะครับ ตอนแรกกะจะลงให้ตรงวันมันแต่ว่า เราไม่มีเวลา (แบบว่าเพิ่งไปเที่ยวกับมา เหอๆ )เลยได้มาลงวันนี้  อาจจะมั่วๆสักเล็กน้อยเพราะเรื่องนี้แต่งทิ้งไว้นานมากๆ ภาษาอาจจะไม่ค่อยสวยเรื่องก็อาจจะมึนๆงงๆไปบ้างก็ขอโทษด้วยแล้วกันนะ

 

 

 



….*~….*~….*~….*~…. 1869 BANZAI!! …. ~*….~*….~*….~*….

 

 

                เมฆา...เมฆที่ล่องลอยอยู่บนฟ้าอย่างโดดเดี่ยวไปตามใจตน  ไม่ถูกผูกมัดด้วยสิ่งใด คอยปกป้องแฟมิลี่จากจุดยืนของตน...




                ...ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่ผม...หลงใหลในความโดดเดี่ยวนั่น...

 




                พอเริ่มเข้าเดือนพฤษภาคม อากาศเริ่มอุ่นขึ้น บรรดาบ้านเรือนสองข้างทางล้วนแต่ถูกประดับตกแต่งด้วยธงเรียงรายมากมาย เพื่อเป็นการแสดงให้รู้ว่า บ้านหลังนั้นมีเด็กผู้ชายอยู่ ธงที่มีปลาคาร์ฟ 3 สี สีดำแทนพ่อ สีแดงคือแม่ และปลาคาร์ฟสีน้ำเงินตามจำนวนลูกชาย

               

“ ธงปลาคาร์ฟ!?... ”

 

                “ อรุณสวัสดิ์ครับคุณเคียว ”

                เสียงทักทายเรียกให้เด็กหนุ่มที่มีผมและนัยย์ตาสีรัตติกาล สวมชุดกักคุรันหันไปมอง..ใช่แล้ว..ฮิบาริ เคียวยะ หัวหน้ากรรมการรักษาระเบียบในเวลาเดียวกันก็เป็นหัวหน้าอันธพาลที่แข็งแกร่งที่สุดของนามิโมริ

                “ หือ!?..คุซาคาเบะ ”

                “ เฮือก!!..นะ นี่เป็นรายงานการประชุมครั้งที่ผ่านมา แล้วก็สุขสันต์วันเกิดครับ ” …พี่แกยังน่ากลัวไม่เปลี่ยน...

                “ …………. ” ....เงียบ....

                “ ................. ” …เอื้อก!..ตูคงไม่โดนกระทืบรับวันเด็กหรอกนะ..=_____= ;;

                “ จริงสิ..วันนี้...วันเด็กผู้ชาย ” ฮิบาริพูดพลางยืนมือมารับเอกสาร

                “ = [ ] = ;;; ” ..อย่าบอกนะว่าพี่แกจำวันเกิดตัวเองไม่ได้!!

 

                วันเด็กผู้ชาย..งั้นวันนี้ก็เป็นวันเกิดเรา...ฮิบาริคิด ขณะที่เขามุ่งหน้าไปที่ห้องรับแขกในโรงเรียนมัธยมต้นนามิโมริที่เป็นที่ทำงานของเขา

                ...ของไร้สาระอย่างวันเกิด เขาไม่เคยสนใจ เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเกิดวันที่เท่าไร ที่จำได้ก็เพราะว่ามันตรงกับวันเด็กผู้ชายก็เท่านั้นเอง

                เอาเวลาที่ไปจำของไร้สาระพรรค์นั้น มาขย้ำพวกสัตว์กินพืชอ่อนปวกเปียกเล่นยังจะดีซะกว่า ( คือพี่แกคิดอย่างอื่นไม่เป็นเลยใช่ป่ะเนี่ย!?  ผั๊วะ!!! //me โดนทอนฟาฟาดปาก )



                “ ว่าไปแล้วชักอยากจะขย้ำขึ้นมาจริงๆ อยากเจอเจ้าหนูนั่นอีกจัง ”

               

“ ไง ฮิบาริ! ”

                “ ดีใจที่ได้เจอนะเจ้าหนู( ยิ้มกระชากใจแม่ยก 18 ) กำลังเบื่อๆเลยมาเล่นกับชั้นเอามั้ย!? ” ฮิบาริพูดพลางกระชับทอนฟา

                “ งั้นนายก็มาที่บ้านสึนะสิ เห็นสึนะบอกว่าอยากเล่นกับนายนะ ” รีบอร์นตอบ “  ชั้นไปล่ะ แล้วเจอกัน ”



                ...เจ้าสัตว์กินพืชนั่นน่ะหรอ..ก็น่าสนุกดี...( แม่ยก 1827 รอไปก่อนนะครับ ย้ำ 1869 ครับ คอนเฟิร์ม!!)

 

                ทางด้านบ้านซาวาดะ

                “ นายหายไปไหนมาน่ะรีบอร์น ทางนี้วุ่นวายจะแย่ ” สึนะพูดเมื่อเห็นรีบอร์นกลับมา ในขณะที่คนอื่นๆกำลังช่วยกันจัดเตรียมของต่างๆสำหรับงานที่กำลังจะมีขึ้น

                “ หน้าที่เตรียมสถานที่มันเป็นงานของเบ้อย่างนายเฟ้ย!! ” พูดจบก็ซัดเข้าไปสุดแรง

                “ ผั๊วะ!! ”

                “ อ็อก!! ”…เจ้าบ้ารีบอร์น  ซัดเข้ามาได้ อูย~...



                “ เป็นอะไรมั้ยครับรุ่นที่ 10 !! ” โกคุเดระที่กำลังประดับสายรุ้งอยู่รีบวิ่งเข้ามาดู

                “ 555 เจ้าหนูนี่เจ๋งไปเลยแฮะ!! ” ยามาโมโตะพูดขณะยกถาดขนมมาวาง

                “ แกน่ะเงียบไปเลย ไอ้บ้าเบสบอล! ”

                “ เอาน่าๆ ^[- - -]^ ”

 

                “ บรื้นนน~ ..เอี๊ยดด!! ( โห~ เสียงรถตู ) ” เสียงของยานพาหนะขับเคลื่อนเข้ามาใกล้และจอดนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าบ้านซาวาดะ ก่อนที่ผู้เป็นเจ้าของจะก้าวลงมาจากมอเตอร์ไซค์



                “ ท่าทางจะมาแล้ว ”

                “ เอ๋~ ~!!? ”

                “ แขกคนสำคัญยังไงล่ะ ” ยามาโมโตะพูดอย่างอารมณ์ดี

 

                “ ไง ”

                “ ฮิบาริ!!! ” ...นี่ขนาดวันหยุดประจำปีอย่างวันเด็กผู้ชาย พี่แกยังใส่ชุดนักเรียนอีกหรอเนี่ย!?...

                “ รออยู่เลย ฮิบาริ ” รีบอร์นพูดขณะเดินไปต้อนรับกรรมการคุมกฎแห่งนามิโมริ



                “ พวกนายรวมกลุ่มกันทำอะไร มารวมกลุ่มต่อหน้าชั้น…. เดี๋ยวก็ขย้ำซะหรอก!! ” ใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่ได้เข้ากับคำพูด ทำเอาคนฟังพากันกลืนน้ำลายดังเอื้อก!!

                “ หนอยแน่ แก!! ถ้าทำได้ก็ลองดูเซ่!! ” โกคุเดระทำท่าจะเข้าไปฟาดปากกับฮิบาริจนยามาโมโตะต้องรีบเข้ามาล็อคตัวไว้

                “ คนก็สุดหูรูดด~ ! งานก็สุดหูรูด! เรามาเริ่มงานกันเลยดีกว่า!! ”

                “ เริ่มอะไรของแก ห๊ะ!! เจ้าหัวสนามหญ้า!!”

                “ ก็ทำแบบที่เตรี๊ยมกันไว้ไงเล่า เจ้าหัวปลาหมึก ( >[ ]<^^^ : หน้าโกคุครับ 55+ ) เอาล่ะนะทุกคน~~~ ”



                ฮิบาริยกยิ้มมุมปากอย่างถูกใจก่อนกระชับทอนฟาในมือ ( เพื่อ!!? @o@ )





                “ 3 !!! 

 




                “ 2 !! ”

 




                “1 ! 





                “ ปัง! ปัง!  สุขสันต์วันเกิด!!!!  ปัง! ปัง! ปัง! ”   “ ผั๊วะ!!!!? ”

               





“ ……….. ”

                “ -____- !! ”

                “ o__O ! ”

                “ OoO ! ”

                “ = [ ] = ; ”




                ฮิบาริที่ตอนนี้ตามตัวเต็มไปด้วยริบบิ้นและสายรุ้งระโยงระย้าเต็มไปหมด กวาดสายตามองไปรอบๆอย่างฉงน



                “ โอ๊ย~ ทำไมชั้นถึงโดนทอนฟาฟาดอยู่คนเดียวล่ะ!? T^T ” สึนะครางขึ้นมาในขณะที่ยามาโมโตะช่วยพยุงให้ลุกขึ้น

                “ ก็เจ้าหนูบอกว่านายอยากเล่นกับชั้น ? ”

                “ ห๋า!!!? อะไรนะ!!!?  ผม ปะ เปล่าๆ นะครับคุณฮิบาริ  เรื่องนี้ผมไม่รู้เรื่องด้วยจริงๆน้าาาาาาา ” …แกนะแก..เจ้าบ้ารีบอร์น T^T ( สงสารทูน่าจังครับ 55+ )

                “ แกทำอะไรรุ่นที่10 ห๊ะ!!? ” โกคุเดระพูดขึ้นอย่างโมโหทำท่าจะเข้าไปฟาดปากกับตนที่มาทำร้ายรุ่นที่ 10 ของเขา

                “ ไม่ใช่นะฮิบาริ พวกเราจัดงานวันเกิดให้นายต่างหากล่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า ” ยามาโมโตะพูดพลางยกเค้กออกมา

                “ วันนี้วันเกิดผู้พิทักษ์แห่งเมฆาทั้งที ก็ต้องฉลอกกันหน่อยตามประสาแฟมิลี่เดียวกัน ” รีบอร์นพูดอย่างอารมณ์ดี “ น่าเสียดายที่ผู้พิทักษ์แห่งหมอกไม่อยู่ด้วย ”

                “ เย้ !ๆ  เย้~ ~ เค้กล่ะๆ คุณแรมโบ้ชอบกินเค้กที่สุดดด  สึนะ มากินเค้กกัน >O< ”

                “ หนวกหู!! เจ้าวัวบ้า! ”

 

                “ โหววกเหวก โวยวาย กรี๊ดๆ วี๊ดว๊าย เจี๊ยวจ๊าว ” ( คำบรรยายผม T^T สิ้นคิดจริงๆ )

 




                “ ชักจะหงุดหงิดแล้วสิ ขอฆ่า...เลยได้มั้ย!? ” ฮิบาริพูดเสียงเย็น กระชับทอนฟาในมือ

                “ เฮ้ย!!!? ”




                “ ก็กะว่าอย่างนั้น...น่าเสียดายนะงานของกรรมการนักเรียนมีเป็นกอง ” ว่าแล้วเจ้าตัวก็หมุ